• TOPTORYISVIP• :: 2SeungParadise :: •

.

.

.

ประกาศ !

Lose one's hold on  รอบรีปริ๊นซ์ เหลือ 6 เล่มนะคะ

ใครสนใจเมล์มาถามได้ที่  toptory_story@hotmail.com  ค่ะ

.

.

Title :: Only mine

Status :: Last chapter

Author :: kumameaw

Genre :: Drama

Rate :: PG – 13

Note ::  ตอนสุดท้ายแล้ว เย่ๆๆ เราจงใจให้มันซอฟต์นะ ภาษาสบายๆ ไม่เครียดค่ะ ไม่เครียด (เรอะ??)

Chapter 4  [ END ]

:: Come back to me ::

ท้องฟ้ามืดครึ้ม ลมเย็นชื้นลอยมาปะทะผิวหน้าเบาๆ ใบหน้าเล็กแหงนมองขึ้นบนฟ้าที่มืดมัว บรรยากาศแบบนี้ ทำให้เขาต้องรีบเร่งให้ถึงบ้านก่อนที่ฝนบนฟ้าที่กำลังตั้งเค้าจะโปรยปรายลงมา

ร่างเพรียวหันหลังให้กับร้านสะดวกซื้อที่ตนเคยทำงานพิเศษเป็นลูกจ้างให้มานาน เขาทำงานพาร์ทไทม์ที่นี่ทุกวันในตอนบ่ายจนถึงเย็น เพื่อเอาเงินทั้งหมดไปเก็บออมเพื่อใช้หนี้ที่ตัวเองไม่ได้ก่อ และนั่นก็คือวิถีชีวิตที่ผ่านมาตลอดเวลา วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่อีซึงฮยอนจะมาเหยียบที่นี่

ไม่ใช่ว่าได้งานใหม่ ไม่ใช่ว่าโดนไล่ออก แต่ด้วยความที่เขาขาดงานไปนานจนที่ร้านได้พนักงานใหม่มาแล้วต่างหาก

..จะว่าไปนี่ก็ปาไปหนึ่งอาทิตย์เต็มๆแล้วที่เขาได้กลับมาใช้ชีวิตแบบเดิม

ออกจะแปลกใจนิดหน่อย ไม่คิดว่าจะมีวันนี้ด้วยซ้ำที่จะได้กลับมา ดีที่อีกฝ่ายไม่คิดเอาแต่ใจกักขังไว้ ซึงรีก็อยากกลับมาบ้านบ้าง เป็นห่วงบ้าน เป็นห่วงพ่อ ก็บอกว่าไม่แค้นเคืองอะไรกันแล้ว เขาจะอยู่ในฐานะอะไรอีกล่ะ ก็ต้องกลับมาอยู่ที่เดิมที่ควรอยู่ไม่ใช่หรือไง

อดแปลกใจไม่ได้ เมื่อวันที่สามที่กลับมาอยู่บ้าน พ่อบังเกิดเกล้าได้มาหา และบอกว่า หนี้พนันที่เคยติดค้างกับบ่อนนั้นถูกใช้จนหมดทั้งต้นทั้งดอก เขาเองก็แปลกใจ พ่อยังบอกต่อว่า คนที่ไปใช้น่ะ คือเขาเองไม่ใช่หรือไง

เขาเนี่ยนะ?

“ก็เจ้าของบ่อนบอกว่า คนที่ใช้หนี้คือ .. .ซึงฮยอน”

ซึงฮยอน?

ไม่ใช่ อีซึงฮยอน เขารู้ดี

..แต่เป็นซึงฮยอนอีกคน

ฝนเม็ดแรกปะทะบนใบหน้า สองขาเริ่มออกวิ่ง ต้องรีบกลับไปที่บ้านให้เร็วที่สุด ย่างเข้าหน้าฝนแล้ว อากาศก็เย็นลงและเขาไม่ชอบเลย ไม่ชอบอากาศชื้น ไม่ชอบฝนตก มันหนาว มันเหงา

...ป่านนี้อีกคนจะเป็นยังไงบ้างนะ

.

.

.

The rain falls on my windows and the coldnees runs through my soul

หยดน้ำฝนหลายหยดไหลตามกระจกหน้าต่าง สายตาคมมองออกไปด้านนอก ทอดยาวไปไกลแสนไกล หากแต่ข้างหน้าช่างพร่ามัวไปด้วยสายฝนจนแทบมองไม่เห็นอะไรเลย ไม่เห็นใครอีกคนที่อยู่ไกลจากที่นี่

..ฝนตก

..ตอนนี้จะทำอะไรอยู่?

สายตาคมกระพริบตาตื่นจากภวังค์แล้วละสายตาออกจากอากาศขุ่นมัวด้านนอก ถอนหายใจยาวเมื่อมาคิดได้ว่า เขาเหม่ออีกแล้วในวันนี้ เป็นรอบที่เท่าไรเขานับไม่ได้ ตั้งแต่ยอมปล่อยมือให้ใครอีกคนเป็นอิสระ ปลดโซ่ตรวนของความแค้นออก นกน้อยที่เคยกักขังเอาไว้ก็บินหนีกลับไป อีกทั้งยังเอาสิ่งสำคัญของเขาไปด้วย

And the rain falls .. . oh, the rain falls I don’t want to be alone

มือใหญ่กำแน่นเข้าหากัน ก่อนขายาวจะก้าวเดินลงไปข้างล่าง จุดหมายปลายทางไม่ใช่ที่ไหน แต่เป็นเรือนไม้หลังเล็กที่คุ้นเคย

Our bad memories 'cause the flashbacks won't leave me alone

หนึ่งอาทิตย์กว่าแล้วที่เรือนเล็กนี้ไม่มีคนมานอน แต่เจ้าของไร่ก็ยังเอาใจใส่โดยการให้คนรับใช้หมั่นมาทำความสะอาดทุกวัน มือหนาค่อยๆลูบไล้บนเตียงเบาๆ เตียงนี่ก็ไม่มีคนมานอนหนึ่งอาทิตย์แล้ว

ร่างสูงทิ้งตัวลงนอนยังที่นอนเล็กสีขาว สายตาคมมองออกไปด้านนอก ฝนยังคงไม่หยุดตก อากาศก็หนาวเย็นเสียเหลือเกิน ไม่มีใครให้กอดแบบนี้มันก็หนาวมากเหมือนกัน

“..เมื่อไรจะกลับมาซะที”

เสียงทุ้มต่ำพึมพำเบาๆก่อนจะหลับตาลง

.. .เขา.. คิดถึง .. .

.

.

.

“พ่อจะไปอยู่ปูซานนะซึงรี”

เสียงบิดาผู้ให้กำเนิดดังขึ้นขณะที่นั่งดูทีวีกันที่ห้องรับแขกในบ้าน ซึงรีละสายตาจากหนังสือพิมพ์จัดหางานขึ้นมามองหน้าคนเป็นพ่อ

“...แล้วบ้านหลังนี้ล่ะฮะ”

“พ่อจะขาย แล้วเอาไปตั้งตัวใหม่ที่โน่น”

“..แล้วผมล่ะ?”

“ไปอยู่ปูซานกับพ่อสิ”

“...............................”   ไปปูซานงั้นเหรอ ไปตั้งต้นที่โน่นกับพ่อ ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่เขาเพิ่งกลับมาบ้านนะ แน่นอนว่าพ่อรู้ว่าเขาไปอยู่ไหนมา แต่ไม่รู้ว่าเขาไปทำอะไรถึงได้มีเงินมาใช้หนี้ให้ และไม่รู้ว่าคนที่ใช้หนี้น่ะ ไม่ใช่ตัวเขาเลย

“ให้พ่อได้ทำหน้าที่พ่อที่ดีบ้างนะลูก”

“ล..แล้วทำไมต้องปูซานล่ะฮะ”

...ก็เพิ่งจากที่นั่นมา ก็ยังไม่อยากกลับไปอีก กลัว กลัวว่าจะเจอก็แค่นั้น

แม้ในจิตใจจะโหยหาสัมผัสที่คุ้นเคยแค่ไหน แม้จะทรมานทุกครั้งที่ทุกคืนต้องนอนคนเดียว แต่ก็ยังกลัวว่าจะเจออยู่ดี กลัวการพบกันอีกครั้ง เพราะไม่รู้จะทำหน้ายังไง พูดคุยยังไง

ก่อนจะคิดอะไรให้มากไปกว่านี้ เสียงของคนเป็นพ่อก็ดังขึ้นดึงสติกลับมา

“เพื่อนพ่อมีงานให้ทำ และเขาก็จะฝากฝังหางานให้ลูกทำด้วย”

“งาน?”

“ไปอยู่ที่โน่นก็ดีเหมือนกัน พ่อจะได้เลิกพนันได้เด็ดขาดซะที ไปกับพ่อเถอะนะ”

“.............ฮะ”

อีซึงฮยอนวางหนังสือพิมพ์ลงแล้วเดินเข้ามากอดพ่อ เขารู้ แม้พ่อจะเล่นพนันจนมีหนี้สินให้เขาตามล้างตามเช็ดแค่ไหน พ่อก็รักเขามาก เพราะเหลือกันสองคนพ่อลูก แค่รู้ว่าพ่อเขาพยายามกลับใจไม่เล่นการพนัน อีซึงฮยอนก็มีความสุขแล้ว

“แล้วเราต้องไปอยู่ที่ไหนฮะ พ่อหาที่อยู่ได้แล้วเหรอ?”

“พ่อกับลูกทำงานคนละที่กัน แต่ก็ไม่ไกลกันมากหรอก พ่อจะไปอยู่กับเพื่อนพ่อ แต่ซึงรีต้องไปอยู่ที่ที่ทำงาน”

“....เหรอฮะ?”

“แล้วพ่อจะแวะไปเยี่ยมบ่อยๆ”

คนเป็นพ่อยิ้มอย่างอบอุ่นและลูบหัวลูกเบาๆ เขาคิดว่า นี่คือทางออกที่ดีที่สุดของซึงรีแล้ว ท่าทางที่เศร้าสร้อยของลูกชายตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาทำไมเขาจะดูไม่ออก ถ้าซึงรีได้ไปอยู่ในที่ที่สบายตาสบายใจคงจะดีกว่านี้ และเขายอมทำงานหนัก เพื่อตั้งต้นชีวิตใหม่ หลายปีมานี้เขารบกวนลูกชายตนเองมากเกินไปแล้ว

“แล้วงานที่พ่อไปทำมันเป็นยังไงฮะพ่อ”

“งานสุจริตธรรมดานี่แหละลูก รายได้พอกิน”

“ล..แล้วของผมล่ะ?”

“ของลูกพ่อไม่แน่ใจนะ แต่พ่อคิดว่าลูกคงชอบและมีความสุขกับมัน”

พูดจบก็สวมกอดลูกชายตนเองด้วยความรัก เขาทำให้ชีวิตอีซึงฮยอนลำบากมามากแล้ว หวังว่าลูกจะมีความสุข และเขาก็หวังว่าคนที่เขาฝากให้ดูแลลูกชายแทนนั้น จะทำให้ลูกชายคนเดียวของเขามีความสุขด้วยเช่นกัน

.

.

.

มือหนาปรับโฟกัสเลนส์กล้องโทรทัศน์ให้พอเหมาะ เพื่อให้ได้เห็นดวงดาวบนท้องฟ้าได้ชัดเจน สายตาคมมองลงไปยังเลนส์กล้อง แล้วเลื่อนหาดวงดาวที่อยากจะดูในค่ำคืนนี้

..ดาวเสาร์

ดาวที่มีวงแหวนล้อมรอบ ดาวที่ลูกสาวเขาเปรียบเสมือนว่าเขาคือดาวที่อยู่ตรงกลาง ภรรยาและลูกเขาคือวงแหวนที่โอบกอดเขาเอาไว้ และมีใครอีกคนบอกเขาว่า แม้จะไม่มีภรรยาและลูกเขา ก็ยังมีวงแหวนอื่นล้อมรอบโอบกอดเขาเอาไว้เช่นเดิม

แล้วทำไมถึงรู้สึกโดดเดี่ยวแบบนี้นะ

If you come back to me

I'll be all that you need

Baby, come back to me

Let me make up for what happened in the past

อยากจะขอโทษอีก อยากจะยอมทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษ อยากให้กลับมาหา เขาคิดถึงอีซึงฮยอน

ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองดาวท้องฟ้า หมู่ดาวน้อยใหญ่เต็มไปหมด แอบหวังอยู่นิดๆว่าอีกคนจะให้อภัยและกลับมาหา และแอบหวังว่าจะคิดถึงกัน

“ฉันขอโทษ”

ฝากดาวไปบอกให้อีกคนได้ยินที ฝากลมอ่อนๆไปโอบอุ้มโอบกอดให้คลายหนาว

เขาจะรอวันที่อีซึงฮยอนให้อภัยเขาอย่างหมดใจ ให้อภัยอย่างไม่มีอะไรติดค้างกันอีก

.

.

.

หัวใจอีซึงฮยอนกระตุกวูบ เมื่อสายตามองไปอ่านป้ายสถานที่ที่เขาจะมาทำงาน ที่นี่มัน.... ไม่จริงน่า อีซึงฮยอนอยากจะเดินกลับไปซะเดี๋ยวนี้เลย หลังจากที่ล่ำลาพ่อตัวเองเสร็จเขาก็นั่งรถของเพื่อนพ่อที่อาสามาส่งเขาถึงที่อยู่ใหม่

‘ไร่ตระกูลเชว’

เขาพร้อมที่จะเจอหน้าเชวซึงฮยอนหรือยัง?

หลายอาทิตย์ที่ผ่านมา เพียงพอไหมกับความทรมาน

แล้วเชวซึงฮยอนอยากเจอเขาหรือเปล่า?

มือเรียวกระชับกระเป๋าสะพาย สูดลมหายใจเข้าลึกๆ สองขาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

ไม่ว่าการกลับมาครั้งนี้จะอยู่ในฐานะอะไร ก็ยอม เขาพร้อมแล้ว พร้อมที่จะทำทุกอย่าง พร้อมที่จะแลก ถ้าให้อยู่ก็จะอยู่ ถ้าไล่ให้ไปก็จะไป

ชีวิตเขาเป็นของเชวซึงฮยอนแล้วนี่..

ก็เคยบอกกันแล้ว ว่าชีวิตเขา เป็นของเชวซึงฮยอนเท่านั้น

.

.

.

ควันบุหรี่สีเทาจางๆค่อยลอยขึ้นในอากาศ ร่างสูงยืนพิงระเบียงไม้ทิ้งเศษบุหรี่ลงถังทรายอย่างเชื่องช้า ควันเจือจางค่อยๆดับลง อากาศหลังฝนตกใหม่ๆช่างดูสดใส หมอกหนาลอยต่ำระภูเขาสีทะมึน ดูสวยงาม สองแขนเท้าลงระเบียงสายตาคมมองไปยังทิวทัศน์นั้น สายตายังคงเศร้าหมองไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อนอยู่ดี

“นายคะ มีเด็กมาสมัครงานในไร่เพิ่มค่ะ”

“...........ตำแหน่งอะไร?”

“เขาบอกว่า ให้นายเป็นคนตัดสินน่ะค่ะ จะให้เรียกมาพบมั้ยคะ”

“พาเข้ามา”

ช่วงนี้ไร่เขารับสมัครคนงานเพิ่มล้วนแต่สำคัญเขาต้องสัมภาษณ์เอง เช่น งานบัญชี งานผู้จัดการซื้อของเข้ามาในไร่ และวันนี้ก็มีคนมาสมัครอีก เขายังคงทำงานเหมือนเดิม แม้จิตใจจะไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไร ความคิดถึงมันทรมานก็จริง แต่มันยังไม่ทำให้เขาตายในตอนนี้ เพราะเขาต้องมีชีวิตอยู่บนความหวัง

หวังว่า ใครอีกคนจะให้อภัยในสิ่งที่เขาทำไม่ดีเอาไว้

หวังว่าจะกลับมา

หวังว่าจะรัก... .เหมือนที่เขารัก

เชวซึงฮยอนไล่ความคิดถึงถึงใครคนนั้นเอาไว้ ก่อนจะเตรียมทำงานต่อ แต่เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยก็ทำให้เขาต้องชะงักค้าง และไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมอง

“อ..เอ่อ ผมมาสมัครงานครับ”

“..............................”   ลมหายใจเชวซึงฮยอนขาดห้วง  เสียงนี้มัน.....

“ไม่ทราบว่า ยังพอมีตำแหน่งว่างมั้ยครับ?”

“...............นาย.....”  เชวซึงฮยอนหันหลังกลับมามอง สบตากับคนที่คิดถึงอยู่ตลอดเวลา

“ผมชื่อ อีซึงฮยอน มาขอสมัครงานที่นี่ครับ”

.

.

.

Fin~

.

.

.

and.. special

“นี่...ฉันคิดถึงนายมากเลยรู้ไหม”

เสียงทุ่มต่ำกระซิบเบาๆข้างใบหู มือหนาโอบกอดร่างบางเอาไว้แนบอก ลูบไปมาบนศรีษะและอีกข้างลูบไล้บนหลังเพรียวบาง ก่อนจะกดจูบลงบนขมับข้างของคนตัวเล็กที่โอบกอดเขาไว้เช่นกัน

“...จริงเหรอครับ”

“จริงสิ”

“ผมมาสมัครงานที่นี่ คุณจะให้ผมทำงานในตำแหน่งอะไรครับ?”

“..อืม...เป็นอะไรดีล่ะ”  ร่างสูงผละออกแล้วจูงมือคนตัวเล็กมาที่ระเบียง

“...เป็นวงแหวนของดาวเสาร์..ดีมั้ยครับ”

“ก็ดี..”  กอดกระชับเข้ามาแนบแน่นอีกครั้ง  “..อย่าไปไหนอีกเลยนะ”   เพราะเขาอยู่ไม่ได้หรอกถ้าไม่มีคนคนนี้อยู่ข้างๆ และแน่นอนถ้าซึงรีคิดจะไปจากเขาอีก เขาก็ไม่อาจรั้งได้เหมือนครั้งนี้ เขากลัว

“ผมไม่ไปไหนหรอก จนกว่าคุณจะไล่ผมไป”

“..ไม่มีทางหรอก งั้นไม่ให้ไปไหนแล้วนะ”

“ครับ”  รอยยิ้มสดใสที่อยากเห็นมานาน ก็ถูกเผยให้ได้เห็น

“เพราะนายเป็นของฉัน..”  ริมฝีปากแตะเบาๆบนปากบาง  “..ของฉันคนเดียวเท่านั้น”

ริมฝีปากประกบลงไปอีกครั้ง แนบแน่นและรุ่มร้อน รสจูบอันหวานนุ่มแบบนี้ที่โหยหามานาน คนคนนี้เป็นของเขา รสจูบนี้ก็เป็นของเขา ริมฝีปาก อ้อมแขน ร่างกาย ก็ของเขา

“ฉันรักนาย..อีซึงฮยอน.. .ขอบใจที่กลับมา”

ทุกสิ่งทุกอย่างของอีซึงฮยอนก็เป็นของเขา

“ผมก็รักคุณครับ”

รวมทั้งหัวใจ...

“รักมากที่สุด”

..ก็เป็นของเขาคนเดียว

ENDING… .

Talk ::    *เซิ๊งกระติ๊บ*  

555555555555555555555555  หากระโถนกันทันมั้ย? รู้สึกว่าตัวเองจะแต่งฟิคแนวผู้ใหญ๊ผู้ใหญ่เนาะ-  -“  จำเลยรักไปแล้ว ฟิคแนวละครช่องสามมากมาย ก่ากกกกกกกกกก น้ำเน่าเอาออสการ์หรืออย่างไรพี่ท่าน(?)

จบซะทีเนาะเรื่องนี้ จะเอาไปแถมไปแฝงในเล่มไหนก็คอยติดตามละกัน 5555 คนอ่านบอกกูไม่เอา!

ขอบคุณที่ติดตามและทนอ่านมาจนจบนะคะ ทั้งเมนท์และไม่เมนท์ ฮ่าๆๆ แต่เรื่องหน้าขอเถอะ ไม่เคยขอเลยนะ แบบ เมนท์บ้างก็ได้ ไม่ใช่สมาชิกก็เมนท์ได้ค่ะ ฮืออออ

แล้วเรื่องหน้า ใครกด F5 เห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆดื้อๆซนๆ ก็คงจะรู้แล้วว่าจะมาแนวไหน

พี่เทมรับบทพ่อลูกติดเมียทิ้งค่ะ ผู้หญิงอะไรใจร้ายเนาะ ทิ้งผู้ชายหล่อๆกับเด็กน่ารักๆได้ลงคอ

ส่วนซึงอิ๊เราก็มารับบทพี่เลี้ยงจำเป็น ที่ต้องมาปวดหัวกับสองพ่อลูกนี้อีกนาน ช่างน่าสงสาร (กูแกล้งน้องอีกแล้ว)

ติดตามกันด้วยนะคะ จ๊วบบบบบบบบบบบบบ

ประกาศอีกรอบ

ฟิคบางเรื่องในบล็อกนี้ ขออนุญาตดราฟไว้นะคะ

หากใครติดตามข่าวคงจะรู้มาบ้างว่า เกิดอะไรขึ้นกับเอ็กทีนของพวกเราๆ

เพื่อเป็นการป้องกัน จึงของดราฟไว้ก่อนนะ ไว้เรื่องซาลงเมื่อไร จะเอามาให้อ่านกันค่ะ

แต่ฟิคก็จะลงเรื่อยๆแหละ

เหมี่ยวไม่โทษเว็ปมาสเตอร์หรอกนะ เพราะเป็นหน้าที่ของเขาอ่ะนะ

เพราะงั้นจะทำอะไรก็ทำเถิด T  T

ปล.สตรองเบบี้ คัมมิ่ง ซูนนนนนนนนนนน

ปล.เชวกยองวอน จะมาป่วนประสาททุกคนแล้วค่าาาาาาาา